Jabłoń – Część I

Czerwone jabłka

Dojrzałe jabłka na gałęzi jabłoni

Jabłoń należy do rodziny różowatych, która liczy 120 rodzajów i 4000 gatunków. W Polsce występuje ponad 30 odmian. Do tej rodziny należą również brzoskwinie, czereśnie, maliny, morele, poziomki, truskawki itp. W światowej produkcji owoców na pierwszym miejscu są winogrona, a na drugim jabłka.
Jabłko ma wiele walorów zdrowotnych, ale jego zalety lecznicze nie są dostatecznie znane. O jego właściwościach leczniczych decydują składniki takie jak potas i inne biopierwiastki, pektyny, kwasy organiczne oraz witaminy, przede wszystkim witamina C.

 

Właściwości lecznicze

Jabłko wzmacnia mięśnie i układ nerwowy, działa moczopędnie, przeciwkamicowo, przeciwreumatycznie, trawiennie, odświeżająco, obniża poziom cholesterolu we krwi dzięki pektynom, ochrania przewód pokarmowy, pobudza pracę wątroby i zmniejsza jej przekrwienie, oczyszcza krew, odchudza tkanki. Pektyny jabłkowe regulują florę bakteryjną jelit, neutralizują substancje toksyczne, rozpuszczają cholesterol, wiążą radioaktywny kobalt, stront i ołów, pobudzają wydzielanie kwasu moczowego przez nerki. Wapń i krzem w skórce jabłka działają korzystnie na włosy i paznokcie.

Wskazania lecznicze

Anemia, artretyzm, bezsenność, bóle żołądka, z obrzękiem jego błony śluzowej na tle artretycznym, ciąża, dna, niedobór minerałów, nerwowość, opryszczka, osłabienie fizyczne i umysłowe, przewlekłe schorzenia wątroby, schorzenia mięśnia sercowego, skąpomocz, uporczywy ból głowy, zaparcia, zawały.

Kwiaty jabłoni

Kwitnąca jabłoń (Malus Mill.)

 

Sposób użycia
Na użytek wewnętrzny
  • Jabłko surowe, umyte zjadać ze skórką, zalecane w gerontoterapii. Jako oczyszczające zjadać jedno jabłko rano, jako przeczyszczające jedno jabłko wieczorem.
  • Jabłko utarte na biegunkę u dzieci. Dawać dziecku trzy razy dziennie po 200 g. Do popijania po 1/2 godz. lekko posłodzoną herbatę.
  • Na zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, na biegunkę w okresie ząbkowania. Podawać dziecku jabłko tarte 2 razy dziennie przez dwa dni. To samo dawać na dyzenterię, niestrawność i wrzody gastryczne.
  • Na grypę dieta z surowych jabłek. Do pół kilo dziennie utartych jabłek jako wyłączne pożywienie w ciągu 2-3 dni.
  • Napar z 2-3 pociętych na plasterki nieobranych ze skórki jabłek na 1 litr wody. Gotować 15 minut, popijać w kilku porcjach w ciągu dnia. Dodać kilka kawałków korzenia lukrecji na zapalenie oskrzeli, reumatyzm, dolegliwości jelitowe, dla prowadzących siedzący tryb życia.
  • Napar ze zmielonych wysuszonych skórek jabłek (można dodać kilka liści czarnej porzeczki). Stosować 1. łyżkę na szklankę wrzątku i naciągać 15 minut. Popijać 4 szklanki dziennie na skąpomocz, reumatyzm, dolegliwości wątroby, jelit, egzemę, na zaparcia – wypijać na czczo.
  • Na bezsenność – herbatka z suszonych skórek renety. Gotować 15 minut, odcedzić, osłodzić miodem i wypijać jedną szklankę przed snem.
  • Świeży sok z jabłek polecany jest dla ludzi w podeszłym wieku, aby nie obciążać zbytnio żołądka.
  • Jabłko z dodatkiem ryżu obniża ciśnienie tętnicze, obrzęk pochodzenia nerkowego i sercowego.
  • Przetwory są najlepsze z jabłek niezbyt dojrzałych i z niedojrzałych spadów. Można z nich przyrządzać dobre dżemy, wina, galaretki, kompoty, marmolady, susz, przeciery (musy) i bardzo leczniczy ocet jabłkowy.
  • Zawarte w jabłku sole potasowe są bardzo ważne dla prawidłowych przebiegów procesów życiowych. Krew i płyny komórkowe uzyskują równowagę ciśnieniową, alkaliczny mocz staje się kwaśny. Potas usprawnia pracę mięśnia sercowego, układu nerwowego, układu kostnego wzmacniając go, daje zdrową krew, jędrną skórę, ładną cerę pomaga w leczeniu chorób na tle niedokrwistości.

 

Na użytek zewnętrzny
  • Ból ucha: przyłożyć jabłko upieczone.
  • Rany zwiotczałe: jabłko zmiażdżone i ugotowane we własnym sosie przyłożyć do rany. Można również stosować sok z takiego jabłka z dodatkiem oleju w równych częściach.
  • Sok z jabłka można stosować też jako środek kosmetyczny na twarz, szyję, brzuch i egzemę.

W części II opiszę właściwości octu jabłkowego. Podam też uproszczony sposób jak samemu przygotować taki ocet.

Jabłka

Jabłka

Opracowanie na podstawie „Apteka Natury” lekarki Jadwigi Górnickiej.

 

Czereśnia

Dojrzałe owoce czereśni

Dojrzałe owoce czereśni

Czereśnia należy do rodziny różowatych (Rosaceae), która charakteryzuje się obecnością garbników działających ściągająco, leukoantycjanów, trójterpenów i flawonoidów. Jej owoce zawierają również glikozydy fenolowe, między innymi florydzynę i sorbit. Do tej rodziny należą również brzoskwinie, gruszka, jabłko, malina, morela, poziomka, róża, śliwka, truskawka, pięciornik, rzepak pospolity, migdał, jarzębina. Surowcem leczniczym czereśni są owoce, szypułki i guma czereśniowa. Czereśnie są zasadotwórcze, zawierają też łatwo przyswajalną przez cukrzyków lewulozę. Ponadto są mało kaloryczne, 100 czereśni dostarcza zaledwie 60 kilokalorii (kcal). Czereśni nie należy popijać wodą, ponieważ może to wywołać rozwolnienie, nie należy ich jadać przed posiłkiem mięsnym, gdyż utrudniają jego trawienie.

Właściwości lecznicze

Owoce czereśni mają działanie antyinfekcyjne, antyartretyczne, antyreumatyczne, antytoksyczne, moczopędne, odświeżające, odtruwające, pobudzające wzrost cebulek włosowych, odmładzające tkanki, wzmacniające reakcje obronne organizmu, przeczyszczające, silnie oczyszczające, remineralizujące, regulujące pracę wątroby i żołądka, upiększające skórę oraz cerę, a także uspokajające.

Wskazania lecznicze

Artretyzm (opuchlizna rąk, zniekształcenie stawów), cukrzyca, demineralizacja organizmu, dolegliwości pęcherza moczowego, gościec, dolegliwości serca, kamienie moczowe, kamienie żółciowe, nadfermentacja jelitowa, miażdżyca, otyłość, opóźnienie wzrostu, zaparcia, stałe uczucia zmęczenia.

Pierogi z czereśniami, jeden z pysznych kulinarnych sposobów spożytkowania tych wartościowych owoców

Pierogi z czereśniami, jeden z pysznych kulinarnych sposobów spożytkowania tych wartościowych owoców

Sposób użycia
Na użytek wewnętrzny

Przy dolegliwościach wymienionych we wskazaniach leczniczych pomaga kuracja świeżym sokiem czereśniowym. Jedno- lub dwudniowa kuracja wyłącznie czereśniowa doskonale oczyszcza organizm i pomaga wydalać toksyny. Kompot z gotowanych czereśni oraz syrop lub konfitury dobre są na zaburzenia pęcherza u dzieci i osób starszych. Napar – herbata z ogonków czereśni służy jako środek odchudzający i moczopędny. Odwar z kory działa przeciwrobaczycowo. Kuracja czereśniowa na artretyzm: jeden posiłek zastąpić przez 1/2 kg czereśni. Stosować przez kilka dni w ciągu sezonu letniego. Daje to dobre wyniki przy opuchnięciu i zniekształceniu stawów palców rąk. Popijanie soku z pomidorów i krótko zagotowanych drożdży dobrze wspomaga tę kurację. Ustępują obrzęki, bóle ramion, kolan, dużego palca u nogi, niezależnie od wieku osoby chorej. Chorzy z niedoczynnością tarczycy powinni jadać czereśnie, które zawierają do 274 mg jodu. Tarczyca wychwytuje jod z krwi, aby produkować tyroksynę, hormon regulujący przemianę materii i wzrost u dzieci.

Na użytek zewnętrzny

Plaster ze zmiażdżonych czereśni przyłożonych do czoła łagodzi migrenę. Taki sam plaster przyłożony na szyję wzmacnia i odmładza skórę. Olej z nasion czereśni produkowany we Francji łagodzi bóle reumatyczne i usuwa kurzajki oraz plamy na skórze. Smarować rano i wieczorem (nie wiem czy w Polsce jest dostępny, ale ostatnio mamy coraz więcej produktów z państw UE). Żywica spływająca z pnia czereśni, z dodatkiem wody, przerobiona na pastę, może służyć jako lek na liszaje oraz na artretyzm.

(Na podstawie „Apteka Natury” Jadwigi Górnickiej)

Kwitnące drzewa czereśni

Kwitnące drzewa czereśni

Czereśnie to jedne z moich bardziej ulubionych owoców, a ponieważ podobnie jak owoce borówki są dość drogie, toteż posadziłam na moim ogrodzie trzy drzewa czereśni. Pierwszą wczesną odmianę posadziłam jesienią 1989 r., a jej owoce zaczynają dojrzewać pod koniec maja, zwykle na Dzień Matki, drugą średniowczesną, ok 10 lat temu, która od jakiegoś czasu owocuje pod koniec czerwca, a kilka lat temu późną odmianę „Kordia”. Niestety, ta słabo rośnie, raczej wegetuje pomimo, że posadziłam ją na kompostowniku, gdzie inne rośliny bujnie rosną, nie ma przyrostów ani owoców, chyba będę musiała ją wymienić na inną późną odmianę. Jeśli to możliwe dobrze jest mieć kilka odmian owocujących w różnym czasie, wtedy dłużej możemy cieszyć się zbiorami. Najbardziej lubię świeże surowe owoce, ale na zimę robię zapasy kompotu z czereśni, zwłaszcza w czasie większego urodzaju. W tym roku zamroziłam trochę owoców czereśni, z pestkami na pierogi oraz bez pestek do deserów. Niektóre gałęzie przykrywam wiosną siatką lub starą firanką, którą przypinam do gałązek klamerkami do bielizny. Resztę wyższych gałęzi z owocami pozostawiam szpakom. Po owocowaniu firanki ściągam, piorę i chowam na następny sezon.

Domowy patent - czereśnie chronione przed ptactwem firanką

Domowy patent – czereśnie chronione przed ptactwem firanką

Borówka wysoka

Borówka wysoka (Vaccinium corymbosum L.)

Borówka wysoka (Vaccinium corymbosum L.)

Historia

Borówka wysoka, zwana również amerykańską, pochodzi z Ameryki Północnej. Jej uprawę rozpoczęto na początku XX wieku, a inicjatorami byli amerykański botanik dr F. V. Coville i Elżbieta White ze stanu New Jersey, która oddała do tego celu swoje gospodarstwo i udzieliła pomocy materialnej. Rośliną sadowniczą stała się nieco ponad 100 lat temu. Pierwszą odmianę wyselekcjonowaną z dzikiego gatunku borówki wysokiej nazwano Brooks i wprowadzono do uprawy już w 1908 roku. Rok później wyselekcjonowano drugą odmianę – Russel, wywodzącą się od gatunku borówki niskiej. Odmiany te wzięto do pierwszych krzyżowań. W następnej fazie Coville wykorzystał również inny gatunek borówki, w rezultacie czego już w pierwszym pokoleniu udało się wyselekcjonować następne trzy wartościowe odmiany: Pioneer, Cabot i Katherine. W roku 1937 spośród 68 000 egzemplarzy otrzymanych przez dr. Coville’a w wyniku krzyżowań roślin uzyskano 15 wartościowych odmian.
Po śmierci dr. Coville’a prace hodowlane kontynuował dr George M. Darrow, który znacznie rozszerzył program hodowli włączając do tej pracy farmerów i stacje doświadczalne. Od 1965 r. prace hodowlane prowadzono już w 13 stanach USA, w różnych warunkach glebowo-klimatycznych.
W Europie pierwsi zaczęli uprawiać borówkę Holendrzy, a następnie Polacy. Do Polski sprowadził ją prof. Piotr Hoser w 1924, a po nim Witold Kleniewski w roku 1925. Nie została jednak wówczas rozpowszechniona, prawdopodobnie przez trudności w jej rozmnażaniu. Dopiero po wojnie prof. S. A. Pieniążek powtórnie sprowadził borówkę do kraju (odmiany Pioneer, Rubel i Jersey).Odmiany te rozmnażano w zakładzie Sadownictwa w Ursynowie. W roku 1975 sprowadzono z Holandii i z RFN większe ilości pozwalające na założenie plantacji produkcyjnych.

Skład chemiczny i wartość energetyczna jagód borówki wysokiej

Owoce borówki wysokiej są smaczne i mają dużą wartość odżywczą oraz dietetyczną. Ich wartość energetyczna jest niewielka. Tak też 100 g świeżych jagód borówki zawiera:
83,6 g wody, 0,6 g białka, 0,6 g tłuszczu, 15 g cukrów, 0,02 mg witaminy B1, 0,02 mg witaminy B2, 0,2 mg witaminy PP, 16 mg witaminy C, 289 (jednostek międzynarodowych) witaminy A, 16 mg wapnia, 13 mg fosforu, 0,8 mg żelaza i 0,3 g popiołu.
Wartość energetyczna wynosi 61 kalorii, czyli 255, 59 J.
Tam gdzie uprawa borówki jest rozwinięta, około 50% zbiorów przeznacza się do bezpośredniej konsumpcji, około 30% na przetwory i 20% do mrożenia. Badania z zamrażaniem borówki wykazały, że mrożone borówki uzyskały lepszą ocenę niż mrożone truskawki czy maliny.
Z jagód można przyrządzać soki, kompoty i zupy oraz używać te owoce do omletów, naleśników, gofrów, ciast, czy pierogów. Owoce odmian aromatycznych nadają się również na konfitury.
Więcej informacji na ten temat znajduje się w książeczce „Borówka wysoka” autorstwa prof. A. Rejmana i dr. K. Pliszki. Publikację tę kupiłam jesienią 1989 r. po zakupie na Targach POLAGRA w Poznaniu pięciu pierwszych krzewów borówki wysokiej i posadzeniu ich w moim ogrodzie. Do dzisiaj udało mi się z nich uzyskać prawie 30 nowych krzewów, z czego 20 mam w swoim ogrodzie, a ok. 10 rozdałam znajomym i przyjaciołom.

Krzewy borówki w moim ogrodzie

Krzewy borówki w moim ogrodzie

Większość owoców przeznaczam na konsumpcję, a resztę zamrażam w plastikowych pojemnikach po lodach. Bardzo dobrze się przechowują, później wykorzystuję je do pierogów, ciasta z borówkami, do galaretek z owocami oraz do koktajli z dodatkiem banana i malin lub truskawek. Co roku zamrażam 10 – 12 litrów tych owoców. Praktycznie taka ilość wystarcza mi do następnych zbiorów.

Wartości zdrowotne owoców borówki wysokiej

Owoce borówki wysokiej zawierają tiaminę, ryboflawiną, niacynę, witaminy C, B6, A, E, K oraz kwas foliowy. Ponadto są w nich minerały, takie jak potas, fosfor, wapń, magnez, sód, żelazo, selen i cynk. Na właściwości zdrowotne owoców borówki wysokiej istotny wpływ mają również zawarte w nich substancje, wśród których są fitoestrogeny, antocyjany, polifenole, błonnik i garbniki.

Owoce na krzewie borówki

Owoce na krzewie borówki

Fitoestrogeny regulują poziom cholesterolu, a antocyjany obniżają ciśnienie krwi. Błonnik i garbniki dobrze wpływają na pracę jelit i ułatwiają usuwanie z organizmu toksyn. Polifenole działające antyoksydacyjnie zapobiegając nowotworom oraz chorobom układu krążenia.
Owoce te są również doskonałe dla diabetyków ze względu na ich indeks glikemiczny, który wynosi zaledwie 55.
Jak widać są to wyjątkowo wartościowe owoce, ale niestety należą do jednych z najdroższych. Dlatego warto posadzić w ogrodzie kilka krzewów tej rośliny, które jesienią mogą być również jego ozdobą ze względu na piękny czerwony kolor liści.

Krzewy borówki jesienią

Krzewy borówki jesienią

Agrest

Agrest (Ribes uva-crispa L.)

Agrest (Ribes uva-crispa L.)

Do tej pory pisałam o zdrowotnym znaczeniu warzyw, obiecałam, że napiszę też o wartościach odżywczych i zdrowotnych owoców z naszych ogrodów. Będę pisać w porządku alfabetycznym więc zacznę od agrestu. Poza tym wkrótce zacznie się sezon na te owoce. Ja mam w swoim ogrodzie 4 ich odmiany: czerwony szczeciniasty oraz trzy rodzaje o owocach gładkich, żółtych lub zielonych.

Agrest jest rośliną z rodziny skalnicowatych, występuje u nas w ponad 50 odmianach uprawianych w ogrodach. Mamy agrest wczesny, średniowczesny, średniopóźny i późny. Może być gładki lub szczeciniasty w różnych kolorach, kształtach owoców i wielkościach. Owoce agrestu zawierają witaminy A, C, E wzmacniające układ odpornościowy organizmu oraz witaminy z grupy B takie jak tiamina, ryboflawina, niacyna, kwas foliowy, B6. Zawierają również ważne dla naszego zdrowia minerały jak np. wapń, magnez, żelazo, potas, fosfor, sód, cynk.

Agrest czerwony szczeciniasty

Agrest czerwony szczeciniasty

Niedojrzałe lub półdojrzałe owoce mogą być przeznaczane na kompoty, konfitury, dżemy lub marmolady, można je też kandyzować. Taki agrest zawiera sporo pektyn, nadaje się więc na galaretki lub jako dodatek żelujący do owoców, które mają za mało pektyn lub ich nie zawierają. Dojrzałe owoce spożywane są na surowo, można je też zamrażać, przerabiać na powidła, soki lub wina.

Właściwości lecznicze

Moczopędne, oczyszczające, przeczyszczające, pobudzające apetyt, remineralizujące, wspomagające trawienie, zmniejszające przekrwienie wątrobowe, wzmagające ruch robaczkowy jelit, żółciopędne, przeciwbólowe, odchudzające.

Wskazania lecznicze

Artretyzm, gościec, reumatyzm, brak łaknienia, demineralizacja, przewlekłe schorzenia wątrobowe, zapalenie przewodu pokarmowego, zapalenie układu moczowego, zaparcia, otyłość, niedokrwistość, choroby skórne, stany zapalne jamy ustnej i gardła.

Sposób użycia

Sok: popijać 100 do 300 g dziennie w 2 lub 3 porcjach z domieszką wody lub bez niej. Owoc agrestu nastawiony na sok surowy należy trzymać z dala od światła słonecznego, w ciemnym miejscu.

Propozycja uzyskania soku z surowych owoców agrestu:

  • 1 kg owoców agrestu
  • 600 – 800 g cukru

Owoce należy umyć, usunąć szypułki i ogonki, pokroić na połówki, przełożyć do większego naczynia lub miski, zasypać je cukrem, a następnie odstawić na 2 doby mieszając od czasu do czasu tak, aby cukier się rozpuścił. Gdy owoce puszczą sok, należy go odcedzić i przelać do słoików. Pasteryzować ok. 5 minut.

Inny sposób to uzyskanie soku przy użyciu sokownika.

Umyte i obrane z szypułek owoce wsypać do sokownika, parować do uzyskania soku. Spuścić sok do dużego emaliowanego garnka, dosłodzić do smaku, zagotować i wrzący przelać do wyparzonych, gorących słoików. Zamknąć i odstawić do ostudzenia, przechowywać w chłodnym, ciemnym miejscu. Można je krótko pasteryzować, ale jeśli słoiki są dobrze zamknięte i pokrywki zassane, nie ma takiej potrzeby.

Zebrane i gotowe do przetworzenia owoce agrestu, blisko spokrewnionego z porzeczkami

Zebrane i gotowe do przetworzenia owoce agrestu, blisko spokrewnionego z porzeczkami

Moje propozycje innych przetworów

Kompot z agrestu

Umyty agrest, po usunięciu ogonków i szypułek, wkładam do umytych słoików. Po napełnieniu do połowy lub 2/3 słoika wsypuję cukier, ilość zależy od wielkości słoika. Do słoika 0,9 l wsypuję 9 łyżek cukru, do słoika 0,7 l daję 7 łyżek cukru, a do 0,5 l – 5 łyżek cukru, itd. Ten cukier polewam małą ilością wody, tak aby spłynął z wodą na dno słoika, po czym uzupełniam słoik agrestem i dolewam wodę do pełnego słoika. Dobrze zamykam zakrętką i wstawiam do pasteryzacji. Słoiki do 0,5 l pasteryzuję 20 minut, a większe np. 0,7 l czy 0,9 l przez 25 minut. W ten sposób robię wszystkie kompoty.

Dżem agrestowy, jeden z moich ulubionych ze względu na słodko-kwaśny smak

Owoce nie powinny być jeszcze całkiem dojrzałe, twarde i raczej kwaśne.

Umyte i obrane owoce wsypuję do emaliowanego garnka, dodaję trochę cukru i rozgotowuję na półpłynną masę. Smażę ją tak, aby zgęstniała i uzyskała konsystencję dżemu lub powideł. Dosypuję tyle cukru aby dżem był dla mnie odpowiednio słodki, zagotowuję i jeszcze chwilę przesmażam aby cukier dobrze się rozpuścił. Gorący dżem przekładam do gorących, dobrze wyparzonych słoików, zakręcam i czekam aż ostygną. Sprawdzam, czy wszystkie dobrze się zamknęły i odstawiam do spiżarni.

Dżem agrestowy, polecany ze względu na swój słodko-kwaśnym smak

Dżem agrestowy, polecany ze względu na swój słodko-kwaśnym smak

Ziemniak

Ziemniak należy do rodziny psiankowatych, która liczy 90 rodzajów i 2500 gatunków, takich jak na przykład pomidor, papryka, bakłażan, tytoń, a z ziół – kolcowój szkarłatny, pokrzyk, wilcza jagoda, lulek czarny, miechunka rozdęta, psianka czarna trująca oraz wiele innych.

Ziemniaki-1

Ziemniaki (Solanum tuberosum L.)

Ziemniak trafił do Europy przywieziony z Peru przez Hiszpanów ok. 1530 r. Mój śp. mąż twierdził, że to właśnie od Peru, wzięła się nazwa „pyra” określająca ziemniaka w Wielkopolsce. Dzisiaj nie wiem czy mówił to serio, ale ta teoria wydaje się być bardzo prawdopodobna. Ziemniak przyjął się we wszystkich krajach Europy, do Polski trafił za panowania Jana Sobieskiego, a rozpowszechnił w czasach saskich.
Obecnie ziemniaki należą do najważniejszych roślin uprawnych i w żywieniu odgrywają dużą rolę, pomimo, że są inne warzywa bogatsze w witaminy.

Ziemniak w przekroju ma korkowinę, korę, pierścień naczyniowy bogaty w witaminę C, walec osiowy i rdzeń. Ilość skrobi w ziemniaku zmniejsza się od pierścienia do rdzenia. Surowa skrobia jest źle trawiona przez człowieka. Podczas gotowania ziarna skrobi pęcznieją i rozpływają się tworząc pożywny i łatwostrawny klej skrobiowy. Najbardziej wartościową częścią ziemniaka jest warstwa 2 – 3 mm pod skórką. Podczas przechowywania ziemniaków pod wpływem światła zielenieje warstwa bezpośrednio pod skórką, powstaje toksyczny glikoalkaloid – solanina, rozpuszczalna w wodzie. Takie ziemniaki musza być grubiej obierane, a wywar wylany. Wszystkie cenne składniki odżywcze zachowują ziemniaki pieczone lub gotowane w mundurkach. Do gotowania należy zalewać je wrzątkiem, dzięki czemu tracą mniej witamin. Ziemniaki gotowane w łupinach tracą tylko 10% witaminy C, a obrane co najmniej 25% tej witaminy.

Wywar z ziemniaków zawiera wiele wartościowych składników i powinien być używany do zup lub sosów. Nie powinno się trzymać obranych ziemniaków kilka godzin w wodzie przed gotowaniem, ponieważ w tym czasie do wody przenika witamina C, witaminy z grupy B oraz wiele biopierwiastków. Należy gotować je więc zaraz po obraniu w niewielkiej ilości gorącej wody, aby zostało jak najmniej wywaru. Ziemniaki prawie nie zawierają tłuszczu, są niskokaloryczne, lekkostrawne oraz łatwo przyswajalne, bogate w potas i magnez. Mają białko w najlepszym gatunku. Ziemniaki wiele tracą podczas ucierania na placki ziemniaczane, witaminy ulegają utlenianiu, giną także podczas smażenia. Ziemniaki smażone, jak np. frytki, są bardziej kaloryczne niż gotowane, czy pieczone w folii, a do tego ciężkostrawne.

Ziemniaki-2

Ziemniaki należy do gotowania zalewać wrzątkiem, dzięki czemu tracą mniej witamin. Te gotowane w łupinach tracą tylko 10% witaminy C, a obrane co najmniej 25% tej witaminy.

Otyłym zaleca się jadać wieczorem kilka pieczonych ziemniaków i 100 – 200 g białego sera. Ziemniaki nie tuczą, jeżeli są spożywane bez dodatków tłuszczowych. Gotowane ziemniaki nie powinny być dłużej przechowywane w lodówce niż 24 godziny. Jest to jedyna roślina, która przez dłuższy czas może stanowić jedyne pożywienie człowieka z powodu dużej ilości skrobi oraz wszystkich aminokwasów egzogennych potrzebnych i niezbędnych człowiekowi do życia.

Uwaga!

Ziemniaki są bardzo korzystne dla zdrowia o ile nie zawierają solaniny. Nawet niewielkie ilości solaniny szkodzą, wywołując bóle artretyczne, podrażnienia śluzówki, palenia w gardle, nudności, wymioty, zapalenie nerek, pęcherzyka żółciowego, osłabienie serca, pocenie, a także lęki.

Seler

W Polsce seler uprawiany jest jako roślina warzywna, ogrodowa w dwóch odmianach: liściastej i korzennej. Przede wszystkim uprawia się odmianę, której korzenie i liście używane są jako przyprawa kuchenna, korzenie zaś jako jarzyna. Odmianę liściastą również spożywa się jako jarzynę.

Seler-1

Seler (Apium L.)

Zarówno liście jak i korzenie zawierają surowce lecznicze. Są to między innymi cholina, asparagina, mannit, glutamina, śluzy flawonowe, glikozydy, olejki eteryczne i inne związki typu furokumaryn, z których najbardziej czynny jest psolaren. Ponadto seler zawiera witaminy i mikroelementy.

Witaminy: A, prowitamina A, B1, B2, B6, PP, E, C, kwas nikotynowy.
Mikroelementy: sód potas, magnez, mangan, chlor, siarka, wapń, fosfor, żelazo.
Seler zawiera również węglowodany (cukry i skrobia), tłuszcze i białka, wodę, 9 ważnych aminokwasów, w tym walinę wspomagająca mechanizm widzenia, kwas jabłkowy oraz cytrynowy.

Właściwości lecznicze

Surowy seler stosowany wewnętrznie działa wzmacniająco, rozwalniająco, wzbogaca organizm w składniki mineralne, leczy gościec, kamicę moczanową, wzdęcia, kolki żołądkowe, łagodzi sklerozę, działa przeciwszkorbutowo, leczy reumatyzm, otyłość, poprawia przemianę materii, działa odmładzająco, wzbogaca pracę nerek, wątroby, działa korzystnie na dolegliwości sercowe, jest dobrze tolerowany przez cukrzyków i działa korzystnie na nieżyt oskrzeli.
Stosowany zewnętrznie działa kojąco na rany i odmrożenia w sposób bardzo łagodny, nie parząc jak chrzan i papryka. Leczy też zapalenie powiek i miejscowe odbarwienie skóry.

Sposób użycia
Na użytek wewnętrzny

Korzeń utarty na tarce jarzynowej, z dodatkiem różnych warzyw wymieszany z łyżką śmietany i majonezu oraz przyprawami ziołowymi, jest znakomitą surówką, której skład można ciągle zmieniać. Aby uniknąć monotonii wystarczy dodawać też np. ziemniaki, jabłko, paprykę lub inne ulubione jarzyny, szczyptę imbiru lub cynamonu.
Na wzmocnienie: utrzeć 200 g selera i zmacerować w litrze białego wina przez 48 godzin w ciemnym miejscu. Po tym czasie odcedzić i pić po kieliszku dwa razy dziennie przed jedzeniem.
Z utartego selera i cukru w proporcji 5:1 otrzymujemy sok działający korzystnie na samopoczucie ogólne oraz przy krwiopochodnym zapaleniu nerek. Zażywać 1-2 łyżeczki dziennie po jedzeniu.

Napar z liści i nasion: używany jest przy wzdęciach i kolkach jelitowych. Drobno pokrojony liść selera dodajemy do surówek, zup i sosów przed podaniem na stół.

Nalewka: do butelki lub słoika wsypać drobno pokrojone liście selera, zalać je spirytusem (może być nalewkowy 70%) i odstawić w ciemne miejsce na 2 tygodnie. Zlać i zalać liście ponownie zwykłą wódką, znów na 2 tygodnie, po czym obie nalewki połączyć razem i zażywać 2-3 razy dziennie po łyżeczce od herbaty przy astmie, reumatyzmie, ischiasie. Nalewkę należy trzymać w ciemnej butelce i w ciemnym miejscu.

Ponadto inhalacje z soku selera leczą migrenę, bóle głowy.

Na użytek zewnętrzny

Sok z selera stosuje się do obmywania ran, do kąpieli, jako okłady i kompresy na rany. Na odmrożenia stosujemy wywar z łodyg lub z bulwy. Bierzemy 250 g na 1 litr wody i gotujemy na małym ogniu co najmniej pół godziny. Możliwie gorąca kąpiel lub okład części ciała, w której występuje dolegliwość, powinna być stosowana 2 razy dziennie przez 10 minut. Po kąpieli osłonić to miejsce ręcznikiem.
Dobry efekt leczniczy daje też płyn z parzonych obierzyn selera stosowany do kąpieli odmrożonych rąk i nóg.

Seler-2

Lecznicze właściwości maja również suszone liście, łodygi oraz bulwy selera.

Szpinak

Liście młodego szpinaku są wartościową, wielowitaminową jarzyną. Zawierają między innymi karoten, tj. prowitaminę A, na którą 25-50 g szpinaku zaspokaja dzienne zapotrzebowanie organizmu, witaminę K oraz cholinę, która zapobiega i likwiduje otłuszczenie wątroby i reguluje odkładanie się tłuszczu w całym organizmie.

Szpinak jest zasadotwórczy, bogaty w chlorofil, zawiera spinacynę, działa silnie krwiotwórczo. Zawiera wiele biopierwiastków, m. in. łatwo przyswajalne żelazo oraz luteinę i zeaksantyny zapobiegające uszkodzeniu plamki żółtej. Niestety mrożony i w puszkach traci wiele ze swych właściwości.

Szpinak (Spinacia L.)

Szpinak (Spinacia L.)

Właściwości lecznicze
Na użytek wewnętrzny

Anemia, astenia fizyczna i nerwowa, krzywica, szkorbut, łuszczyca, pęcherzyca, nowotwory, wyrzuty skórne, rekonwalescencja, starzenie się, stwardnienie rozsiane, zapobiega pogarszaniu wzroku. U osób jedzących 600 g szpinaku lub jarmużu dziennie ryzyko zapadnięcia na starczą degenerację plamki żółtej zmniejszało się o 43% w porównaniu z osobami jedzącymi mało tych warzyw.

Na użytek zewnętrzny

Oparzenia, liszaje, rany, wyrzuty skórne, łuszczyca, pęcherzyce.

Sposób użycia

Na surowo do sałatek. Szpinak jest łatwo przyswajalny, mogą go jadać zdrowi, dzieci, młodzi i osoby starsze, prowadzące siedzący tryb życia, cierpiące na zaparcia. Jadanie szpinaku jest korzystne dla osób anemicznych, rachitycznych oraz starszych z osłabionym widzeniem. Zaleca się go jako warzywo mineralizujące i witaminizujące przy każdej chorobie spowodowanej niedoborem witamin i mikroelementów.

Wino szpinakowe: 1 szklankę wina czerwonego zmieszać z 1/5 szklanki świeżego soku ze szpinaku. Wskazane jest popijanie porcjami dla rekonwalescentów.

Sok: popijać 1 szklankę soku ze szpinaku i mniszka codziennie rano przy depresji fizycznej i nerwowej.
Świeży sok surowy jest środkiem przeciw blednicy, niedokrwistości, i białaczce.

Napar z nasion: 5-10 g nasion na szklankę wrzątku. Zaparzać 5 minut. Popijać 3 razy dziennie przy zaparciach.

Na użytek zewnętrzny

Liście szpinaku gotowane w oleju słonecznikowym, sojowym lub oliwkowym są dobrymi okładami na oparzenia, nie gojące się rany, opryszczki, łupież itp.

Przeciwwskazania

Dolegliwości przewodu pokarmowego, wątroby, artretyzm, reumatyzm, gościec, zapalenia gastryczne i jelitowe, dolegliwości nerek z powodu nadmiaru szczawianów wapnia i potasu.
Można uchylić te przeciwwskazania, gdy w dniu spożywania szpinaku pije się sok cytrynowy, napary z mięty, rozmarynu, tymianku bądź wywar z obierzyn ziemniaczanych lub 2 szklanki mleka.

Sałata

Sałata znana była już w starożytnym Rzymie, Persji, Babilonii i Egipcie. Do Polski sprowadziła ją królowa Bona. Jest bogata w sole mineralne, błonnik i witaminy takie jak B1, B2, C, E oraz kwas foliowy, poza tym jest mało kaloryczna. Liczy ponad 200 odmian botanicznych. Do najbardziej popularnych należą: sałata głowiasta. karbowana zielona, karbowana czerwona, radicchio, rukola, roszponka, sałata rzymska, masłowa, lodowa, cykoria czy endywia.

Surowcem leczniczym są liście, łodyga i nasiona. We wszystkich zielonych częściach sałaty występuje karoten, który jest prowitaminą A. Prowitamina A i witamina A są rozpuszczalne w tłuszczach, dlatego do sałaty zielonej należy dodawać trochę oleju. Lepsze przyswajanie witaminy A zapewniają witaminy D i E. Sałatę podawaną do mięs dobrze polać śmietaną lub jogurtem. Nie powinno się jej spożywać przed posiłkiem.

Salata

Sałata (Lactuca L.)

Właściwości lecznicze

Sałata odświeża i oczyszcza organizm, pobudza gruczoły trawienne, ma właściwości mineralizujące, przeciwbólowe, znieczulające i uspokajające. Działa nasennie, przeciwkaszlowo, obniża poziom cukru we krwi, poprawia pracę wątroby, korzystnie wpływa na krążenie krwi. Zaleca się przy nerwicy z okresami lęków i natręctw, przy kołataniu serca, bólach żołądka, skurczach trzewnych, bezsenności, w zapaleniu oskrzeli, kaszlu, astmie, cukrzycy, zapaleniu nerek, bolesnym miesiączkowaniu, żółtaczce, zapaleniu wątroby, zaparciach oraz jako środek przeciwszkorbutowy i moczopędny.

Sposób użycia
Na użytek wewnętrzny

Napar: pokroić 5 lub więcej liści na paseczki. Zalać 0,25 l wrzątku, naciągać 5 minut. popijać porcjami 2-3 łyżeczki, co uspokaja bolesne miesiączkowanie.

Wywar z liści: 75 g liści sałaty na litr wody. Ogrzewać na słabym ogniu do 30 minut. Popijać trzy szklanki dziennie między posiłkami.
Sok zawierający lactucarium*: stosować dawki około 0,1 do 1 g dziennie, co ma działanie uspokajające.
Wyciąg wodno-alkoholowy**: stosować 0,05 do 0,3 g dziennie. Przy cukrzycy brać po 60 kropli przed posiłkami.
Nasiona – wywar: na 0,5 l wody dać 4-5 nasion. popijać 2 do 3 szklanek dziennie na astmę lub zapalenie płuc.
Napar: 20 g sałaty, popijać 2 łyżki dziennie, 1 przed snem, co ma działanie przeciwskurczowe i nasenne.

Na użytek zewnętrzny

Wywar z liści na trądzik: okłady z gotowanych liści sałaty z niewielką ilością oleju sojowego, słonecznikowego lub z oliwek na czyraki, wrzody i na oparzenia. Wywarem z nasion przemywać oczy przy zapaleniu oka.

*Lactucarium to mleczy sok niektórych gatunków sałaty, przede wszystkim z sałat: jadowitej, indyjskiej i kompasowej. Świeży sok występujący we wszystkich częściach roślin początkowo jest biały, później zmienia barwę na żółtą i na brązową. jego działanie jest słabonarkotyczne i lecznicze. Działa podobnie jak opium ale o wiele słabiej. Sałata jadowita ma właściwości przeciwbólowe i nasenne.

**Przykład wyciągu wodno-alkoholowego: 4 łyżki zmielonych nasion sałaty zalać szklanką wrzącej wody i odstawić pod przykryciem na 1 godzinę, następnie dodać 200 ml alkoholu 40-60 %. Przelać do słoja i szczelnie zamknąć, odstawić na 3 dni, po czym przefiltrować. Podobny wyciąg można sporządzić z liści i łodygi.

Rzodkiew zwyczajna i jej odmiany

Rzodkiew zwyczajna (ogrodowa) uprawiana jest jako roślina spożywcza i przyprawowa, używa się ją często do sałatek. Korzystne właściwości dla zdrowia znane były już w starożytności w Chinach, Egipcie czy Grecji. Uważano, że poprawia wzrok, usprawnia intelekt, poprawia pamięć, uzdrawia organizm.

Rzodkiewka

Jedną z odmian rzodkwi zwyczajnej jest popularna rzodkiewka. Badania w ostatnich dziesięcioleciach XX w. wskazały, że jedzenie rzodkiewki wpływa na zdolność stwarzania w organizmie przewagi jonizacji ujemnej, co przyczynia się do normalnego przebiegu oddychania, ukrwienia, remineralizacji, aktywacji metabolizmu, po spożyciu enzymów, witamin oraz pierwiastków makro- i mikrośladowych.

Rzodkiewka

Rzodkiewki będące jedną z odmian rzodkwi zwyczajnej (Raphanus sativus)

Wielu specjalistów fitoterapii zaleca chorym na nowotwory spożywanie między innymi również rzodkwi na surowo wraz z gotowanymi liśćmi. Spośród 12 pierwiastków, które zawiera rzodkiew zestaw Fe, Cu, Mn poprawia ukrwienie.

Właściwości lecznicze

Rzodkiewka ma właściwości antybiotyczne, działa bakteriostatycznie, grzybobójczo, drenuje nerki i wątrobę, pobudza apetyt i trawienie, poprawia ukrwienie organizmu, porost włosów, działa przeciwbólowo, przeciwkrzywicznie, przeciwszkorbutowo, wykrztuśnie żółciotwórczo i żółciopędnie.

Wskazania lecznicze

Zaleca się spożywanie rzodkiewki przy anemii, artretyzmie, astmie, braku łaknienia, demineralizacji organizmu, dolegliwościach oskrzelowych i wątrobowych, kamieniach nerkowych i żółciowych, krzywicy, nadmiernej fermentacji jelitowej, reumatyzmie, szkorbucie, wypadaniu włosów, zmarszczkach.

Sposób użycia

Spożywać na surowo wg własnych przepisów kulinarnych lub podanych w książkach kucharskich. Można wykorzystywać też liście działające odmładzająco i jako afrodyzjaki. Najlepiej zjadać rzodkiewki z „serduszkiem”, a młode listki dodawać do sałatek lub zupy.

Rzodkiew czarna „murzynka”

RzodkiewCzarna

Rzodkiew czarna zwaną „murzynką”

Właściwości lecznicze

Do celów leczniczych i spożywczych stosuje się rzodkiew czarną obraną, bez charakterystycznej dlań czarnej skórki.

Czarna rzodkiew działa moczopędnie, pobudza czynności wątroby, łaknienie i trawienie, ma silne właściwości przeciwszkorbutowe, przeciwdziała wypadaniu włosów, pomaga w opróżnianiu pęcherzyka żółciowego, uspokaja, wzmacnia czynności oddychania.

Wskazania lecznicze

Astma, artretyzm, bronchit chroniczny, dolegliwości płucne, egzema, kamica moczowa i żółciowa, koklusz, krzywica, niedomagania wydzielnicze wątroby, niestrawność, reumatyzm, szkorbut, uczulenia, zapalenie pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych.

Sposób użycia

Na surówkę obraną rzodkiew zetrzeć na tarce ze średnimi oczkami, dodać opiekaną cebulę, sok z cytryny lub łyżeczkę Rosavitu i łyżeczkę śmietany. Zjadać świeże jako przystawkę do zakąski. Ja zawsze sieję „murzynkę” jako poplon w czerwcu na zbiór jesienny. Można ją przechowywać podobnie jak marchew lub buraki przez całą zimę, aż do wiosny w odpowiednich warunkach. Bardzo lubię startą na grubych oczkach nakładać ją na chleb z masłem. Jeśli ktoś lubi „chrupać ” rzodkiew to można chleb z masłem obłożyć plastrami i posypać odrobiną soli.

Sok świeży: popijać 20 – 50 g dziennie rozcieńczonego soku, a w przypadku kamicy żółciowej 100 – 200 g, także rozcieńczonego i małymi porcjami.

Syrop na kaszel: krążki obranej rzodkwi posypać cukrem. Po 10 godzinach zebrać sok. Popijać 4 – 6 łyżek dziennie, co działa wzmacniająco. zalecany dla dzieci.

Bibliografia

J. Górnicka „Apteka Natury”

Lecznicze cechy warzyw – por

Por znany jest z właściwości leczniczych już od kilku wieków. Jest lekkostrawny i mało kaloryczny, można go jeść na surowo, gotowany lub duszony. Por jest zasadotwórczy, zastępuje kurację wodami mineralnymi. Zaleca się go jako odtrutkę po różnego rodzaju zatruciach np. grzybami, nieświeżym pokarmem lub spalinami.

Sok ze świeżych porów jest dobrym środkiem leczącym rozmaite odmiany kamicy moczowej i nieżyty dróg moczowych. Jest też zaliczany do afrodyzjaków, podnosi potencję seksualną mężczyzny. Syrop z porów działa korzystnie na koklusz u dzieci.

Działanie: wzmacnia nerwy, jest antyseptyczny, łatwo strawny, budulcowy, moczopędny, oczyszczający krew.

Por (Allium ampeloprasum L.)

Por (Allium ampeloprasum L.)

Wskazania lecznicze
Na użytek wewnętrzny

Anemia, arterioskleroza, artretyzm, reumatyzm (gościec), azotemia (zatrucie amoniakiem), dolegliwości dróg moczowych, kamica moczowa, gruźlica, niestrawność, niewydolność nerek, otyłość, zaparcie.

Na użytek zewnętrzny

Czyraki, hemoroidy, nagniotki, odciski, ropnie, rany, krwawienie z nosa, pielęgnacja twarzy, wrzody. ukąszenia owadów, zastój moczu.

Sposób użycia
Na użytek wewnętrzny

Korzonki oczyszczone, rozdrobnione z dodatkiem mleka zalecane są na robaki, można stosować bez obaw o przedawkowanie.

Na azotemię: 30 g korzonków macerować przez 10 dni w litrze białego wina. Wypijać codziennie rano duży kieliszek.

Na użytek zewnętrzny

Sok z pora oraz mleko lub serwatka – obmywać zaczerwienienia i wysypki na twarzy. Miękisz chleba z sokiem daje miąższ przyspieszający dojrzewanie wrzodów, czyraka. Białe liście pora ugniecione w małej ilości osłodzonej wody dają miąższ na kataplazmy* na czyraki.

Na zastój moczu i na zapalenie pęcherza moczowego: gotować na małym ogniu 6 porów przykrytych olejem. Ciepłe pory przyłożyć do podbrzusza jako okład.

Na brodawki i odciski: macerować liście porów w occie przez 24 godziny. Na noc przyłożyć na zmienione części ciała, przykryć folią i owinąć bandażem lub np. założyć skarpetkę albo bawełnianą rękawiczkę. Nazajutrz zdrapać odciski, brodawki, stwardnienie się obłuska. W razie potrzeby zabieg powtórzyć. W przypadku brodawek do ścierania można ożyć pumeksu.

Na ukąszenia owadów: po uprzednim wyjęciu żądła bolące miejsce nacierać trzonem pora rozciętego na dwie części.

Na rany: przyłożyć czysty, umyty liść pora który zadziała jak bandaż antyseptyczny i gojący.

Na stan przepicia alkoholowego: zjeść nazajutrz bulion z porów.

Zewnętrzne okłady z porów gotowanych w mleku są stosowane do przykładania na ropiejące rany, wrzody, opuchlizny reumatyczne, postrzały.

*Kataplazma, z gr. plaster – to rodzaj gorącego lub ciepłego i wilgotnego okładu najczęściej z woreczka płóciennego lub lnianego wypełnionego np. otrębami, owsem, siemieniem lnianym lub inna papką leczniczą. Przygotowaną ciepłą papkę leczniczą nakładamy na płótno przyłożone na chore miejsce lub umieszczamy w woreczku i przykładamy tak wypełniony woreczek. Po nałożeniu kataplazmy można przykryć chore miejsce np. ręcznikiem aby dłużej utrzymywać ciepło.

Przepis na smaczną i zdrową surówkę z porem

Składniki: jeden średniej wielkości por, jedna lub dwie marchewki i jedno lub dwa jabłka w zależności ile potrzebujemy tej surówki. Dodatkowo 2-3 łyżki kwaśnej śmietany, sól i pieprz do smaku.
Wykonanie: por, jabłka i marchewki dokładnie umyć. Jabłka i marchew obrać i zetrzeć na tarce; jabłka na dużych oczkach, a marchew na średnich. Por pokroić na drobną kostkę lub ma ćwierćplasterki. Wszystko doprawić odrobiną soli i pieprzu, dodać śmietanę i wymieszać. Jest bardzo dobra do różnego rodzaju mięs, smaczna i nie jest pracochłonna.

Por-02

Zamiast śmietany można dodać gęsty jogurt naturalny lub np. majonez. Ja najbardziej lubię ze śmietaną.

« Older Entries